فاغفر لى انّك خير الغافرين » . « 1 » شبيه اين مضمون ، در رواياتى كه از امام باقر يا امام صادق - عليهما السلام - نقل شده ، نيز ديده مىشود . « 2 » ولى در اكثر روايات مىخوانيم كه اين كلمات ، توسل به خمسهء طيبه ، محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين - عليهم السلام - بوده است . چنانچه در كتاب خصال از ابن عباس نقل مىكند كه از پيغمبر اكرم ( ص ) پرسيدم كلماتى كه آدم از پروردگارش دريافت داشت چه بود ؟ پيامبر ( ص ) فرمود : « ساله بحقّ محمّد و على و فاطمة و الحسن و الحسين الّا تبت عليه فتاب اللّه عليه انّه هو التّواب الرّحيم ، از خداوند به حقّ اين پنج تن مقدس ، تقاضا كرد كه توبهء او را بپذيرد و خدا توبهء او را پذيرفت » . « 3 » قابل توجّه اين كه همين معنى با تفاوت بسيار كمى در تفسير معروف « الدّر المنثور » كه از تفاسير روايى اهل سنت است ، نقل شده است . « 4 » در روايت ديگرى كه از تفسير امام حسن عسكرى ( ع ) نقل شده است مىخوانيم : « هنگامى كه آدم مرتكب آن خطا شد و از پيشگاه خداوند متعال پوزش طلبيد ، عرض كرد : پروردگارا توبهء مرا بپذير و عذر مرا قبول كن ، من به آثار سوء گناه و خوارى آن با تمام وجودم پى بردم . خداوند فرمود : آيا به خاطر ندارى كه به تو دستور دادم در شدائد و سختيها و حوادث سنگين و دردناك ، به محمّد و آل پاك او مرا بخوانى ؟ آدم عرض كرد : پروردگارا آرى . خداوند فرمود : آنها محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين - عليهم السلام - هستند پس مرا به نام آنها بخوان تا

--> ( 1 ) بحار الانوار ، جلد 11 ، صفحهء 181 . ( 2 ) تفسير نور الثقلين ، جلد 1 ، صفحهء 67 . ( 3 ) كتاب خصال بنا به نقل تفسير نور الثّقلين ، جلد 1 ، صفحهء 68 . ( 4 ) تفسير الدر المنثور ، جلد 1 ، صفحهء 60 ( ذيل آيهء 37 سورهء بقره ) .